A story I will only tell once

A story I will only tell once

Note: It’s best to listen to this story. Click here for the audiofile

On my 11th birthday my mum and dad gave me an Animal Encyclopedia. On one of first pages in the book there was a picture of an Ape-Eagle. The fierceness in its’ eyes. And imagine the wideness of its’ wings when it flies. From the first day, I saw that picture, it has been my favorite animal. This bird.

Years later, I was spending some time in London, for my apprenticeship. I worked as a receptionist in a hotel. And I had a boyfriend. Jonathan. Tall, long hair, somewhat rebellious, free as a bird, and I wished I could be like that too. One day he showed up at the reception desk with a big smile on his face. Holding a fancy little box. He lifted the cover of the box and showed me what was inside. A beautiful cake for his mum, with on top a lovely image of a robin. Don’t you just love Robins? It’s my other favorite bird. Completely different, but lovely all the same.

A Robin or an Eagle. They’re meant to fly. A bird is not a bird if it can’t fly.

Now, I would like to welcome you to my birdcage.

I am a communications professional. Communication is my instrument. And I apply it to engage my audience in change, by giving them the wings to fly.

I got my first proper job in communications in 1997, as a communications executive for the telecommunications company Telfort. I was the fifth person on the team. And we did everything that had to be done, in a fast growing — start-up like company. The first product brochure, the first employee magazine, the first TV commercial. It was a great time.

In the summer of 1998 my first daughter was born. A year later my second daughter completed our little happy family.

I am an ambitious person. But having kids meant a significant shift in my ambitions. I realized that I couldn’t have both: a career and a great family life, so I consciously put my professional ambitions on hold and put all efforts on being a great mum. Nice treats for birthdays at school, great extra-curricular activities for the kids, music lessons, reading books with them, helping them with school work, and great — memorable- birthday parties. A bird in a cage. Doing what I think is expected of me.

My boyfriend — later to become my husband — had an international sales job. Travelling a lot, so the care of the kids came done on me. A responsibility that I felt, and accepted.

At Telfort — despite holding back on my ambitions, things went well. I developed into a management position, also worked in various other communication disciplines, but realized that employee communications — engaging people in change — really is my thing and I was recognized for my expertise in this area.

In 2007 I made my job redundant, and decided to start working as an independent consultant. Giving wings to my ambitions, finally. Getting out there in the world and share my expertise. I felt I was up for the challenge and confident I could make this work.

My company is called EmpoweringPeople, and that is what I truly believe in. In order to get people on board of change, it’s important to empower them. Touch people, to make things happen. A positioning that works well and has provided me with great opportunities, and well-known companies to be my core customers.

That was 10 years ago. Looking back these years have given me great challenges and very rewarding work. But considering the future, I am not quite flying the course I want.

Times are changing. But even more, I am changing. Let’s shake up this cage.

Time to shine some light on my personal life. You see, personal and professional should go hand in hand, I know now. I have experienced that if they don’t you’ll eventually have to make a change

I really love to be in control. I am the person who organizes stuff, who makes sure things get done, and that quality is high. I am a perfectionist. As a student my fellow students would wonder, where I found the time. I seemed to have more hours in a day than anyone else.

Great…. but also my friends knew, that at some point, lights would fade. Every now and then I needed to step back, retreat in my student dorm for a day or two. Be alone, play music, paint, write or sing. It was like a dark hole that I tumbled into and needed to be in, just to be me, feel me, and once I’d fueled up, I would be ready to be the ‘public’ me again.

But having kids changed this. There was no time to retreat, I just had to keep going on. And so I did. Until at some point, I broke. Slowly but surely all the energy was going out of me. Until there was none. I seemed to have lost connection with my emotions. Numb. Not being able to feel. Burn out, the doctor said. A colleague described it more accurately: Like a dead bird. It was hard work getting back, step by step toning down the perfectionism. Ready to be able to be part of life and do my share.

I already mentioned the caretaking of the kids, with my boyfriend away from home a lot due to his job. So, I found a way to do both. Be a bit of myself, and take care of everything else. But as with all other things I managed it.

Not so much changed after all. Still a crippled bird, busy in my seemingly perfect cage.

My strive for perfections also meant that I wanted to have the perfect marriage. Although not in the logical order, most people get married before they get kids. We took a different approach. First kids, then primary school, and then — 18 years after we got together — a proper wedding, in a lovely little church, with a white dress, and the cutest flower girls, lovely guests, great food, plenty — plenty of wine and enchanting music.

My daughters were teens at that time, 15 and 16 years old. A time when they start pushing back. Anyone who has teenagers knows that these are not the greatest of times. A time of struggles, with my girls seemingly ignorant of the people that love them the most. Being the perfect mum, I wanted to help them through this challenging period in the perfect way: make sure they do the right thing, prevent them from making the wrong choices and make sure they do good at school. But it didn’t work that way. My eldest daughter got a depression at the age of 13 .

Despite all the help I got for her, therapy, doctors, medicine, it didn’t get any better. I got worse. Nothing seemed to help. And I was desperate. Lost.

Furthermore my other daughter started kicking back. Poor results at school, smoking joints, being rude to teachers and unhappy about how life was treating her. So I got her a therapist too. But all the therapists in the world would not be able to give them what they needed most.

I had been doing all I could. But I had nog been being all I should.

Showing them that I was driven by other people’s expectations, instead of staying true to me. Letting life by ruled by the cage that I had put myself in.

Times are changing, I am changing.

On the 23rd of August 2013 I got married. It was the happiest day of my life. Two years later, On the 23rd of August 2015, I told my husband that I wanted a divorce.

There was no one to blame, but me. The marriage was a symptom, part of the cage that I had built for myself, providing some kind of safe zone, protecting me from the hazards from outside, preventing me from being vulnerable. But my girls made me think:

How can I expect them to be confident and believe in themselves, if I am giving them such a poor example.

How can I be meaningful, if I don’t acknowledge what is meaningful to me?

How can I see and feel what is out there, if I choose to be a spectator of life instead of being part of it?

How can I live, if I stay in my cage?

Times are changing, I am changing

So, I had to open the cage, get out there, spread my wings and start to fly.

To be honest, it’s hasn’t been an easy ride. It’s tough, because I know the comfort of my cage. But instead of treating it like work, as I had done in the past, I now let things flow, check how they feel and what they mean to me. Take time to feel how I feel.

And for the first time, I can feel the space I am in. Breath. Realize that nothing is impossible.

Being me. Being meaningful. Fly and make things happen.

And as I told you, I am only telling this story once. Now it’s been told, the cage is gone and there is no way back. Whether the bird is an Eagle or a Robin, or one of my daughters, or a corporate organization or a story, or whether it’s me. It’s meant to fly….

Wat is eigenlijk de bedoeling?

Wat is eigenlijk de bedoeling?

Een geweldige vraag. Taaltechnisch mooi zuiver. Maar nee, we hebben het liever over de why. Met veel dank aan Simon Sinek’s “Start with the why”. Het boek is bestseller en de video’s op YouTube al miljoenen keer bekeken. En dus wordt er heel wat tijd besteed aan het formuleren van de ‘why’. Veel te veel tijd…..

Zijn boodschap is goed gelukt. We starten met de why, maar het probleem is dat we niet veel verder komen. Er gaan veel uren (soms dagen) zitten in de brainstorms die leiden tot een gezamnelijke ‘why’. Iets verder in het traject loopt het niet lekker en dan is de conclusie dat we (toch) niet echt een gezamenlijke why hebben. Dus gaan we weer brainstormen, tenslotte is het inmiddels ‘not done’ om zonder ‘why’ te beginnen. Een soort continuous loop. Herkenbaar?

Het is goed en stimulerend om te werken aan zingeving en daar een beeld bij te hebben. Maar het blijkt dat het rete moeilijk is om die why te formuleren. Het resultaat is vaak een wollige zin, ontstaan vanuit een serie concessies, waar iedereen een ander beeld van heeft. Dat helpt niet bij richting geven en dus loop je vast.

Klare taal
We love the ‘why’, maar raken de bedoeling uit het oog. Als je richting wilt geven, is klare taal wel zo fijn. In je eigen taal Sorry mister Sinek, back to Dutch.

Wat als je de vraag stelt ‘Wat is de bedoeling?

Goede vraag, verkeerd antwoord
De vraag ‘wat is de bedoeling?’ moet als antwoord een zelfstandig naamwoord hebben. Het is iets concreet. Dat is mooi, want dan kun je er ook een beeld bij hebben. Toch geven we vaak antwoord met een activiteit; een werkwoord. En ja.. er is ook vaak een relatie, maar het is niet hetzelfde.

Een voorbeeld: samenwerking versus samenwerken. Nu kun je als bedoeling hebben ‘Samenwerking’. Dat is iets wezenlijks anders dan ‘de bedoeling is dat we gaan samenwerken’. Door het zo te benoemen, geef je geen richting aan het doel, maar geef je invulling aan de activiteit; wat je gaat doen. Terwijl het hele idee van een bedoeling (of een why) is om richting te geven. Samen een beeld te hebben over waar we heen gaan. Het moet juist niks zeggen over ‘hoe’ we daar komen. Er zijn immers vele wegen naar Rome. Juist dat willen we open laten, om ruimte te geven aan de expertise, inzichten en energie van iedereen die kan dragen.

In mijn werk merk ik dat we niet zo houden van de bedoeling. We slaan dat over en pakken meteen door naar het doen. Nu hou ik echt van doeners (zie ook mijn artikel Praters zijn de boosdoeners). Toch is doen vanuit de bedoeling veel gaver en effectiever. En als je die vraag dan gaat stellen, let dan op dat je het juiste antwoord krijgt. Of dat je samen als team het juiste antwoord formuleert. Onze bedoeling is ….

Nederlands is zo gek nog niet. Klare taal helpt ons allemaal. Hang dat maar aan de muur 🙂

Guest lecture @Radboud University

Guest lecture @Radboud University

A nice crowd, eager students and great topic: Next Generation Communication & Digital Storytelling. Great to share my insights and have a dialogue with the future professionals.

See the slide deck below:

Kunst als maatschappelijk instrument

Kunst als maatschappelijk instrument

Verkenner gesprek met Edwin Stolk

IMG_3109Spontaan komt Edwin Stolk op ons pad. Via een twitterberichtje. En dat leidt tot een mooi gesprek in Zoku in Amsterdam, waar we op een vrijdagmiddag elkaar ontmoeten. Marco van Gelder, Edwin en ik.

Het is alweer een paar weken geleden. In de tussentijd ben ik op vakantie geweest en heeft het uitwerken van het gesprek op zich laten wachten. Nu is het zondagochtend. Ik zit met een kop koffie in de tuin en kijk er naar uit om het verhaal van Edwin te delen.

Edwin Stolk is kunstenaar. Ik hou van kunst. Niet om het mooie, esthetische. Ik herinner me een gesprek van een paar jaar geleden met Bogomir Doringer – ook kunstenaar – die zich ergerde aan zijn medestudenten op de academie, die alleen maar met ‘mooiheid’ bezig waren. Hij wilde juist met zijn kunst iets in beweging brengen. Zoals een dialoog over de waarde van privacy met de expositie Faceless. En zo is dat ook met Edwin. Hij wil met zijn kunst mensen een nieuw beeld geven op de werkelijkheid. Dingen anders zien, zodat we ook iets anders gaan doen.

Sinds onze ontmoeting heb ik Edwin gevolgd op social media en zo kijk ik mee met de wording van zijn nieuwste project #EntreNous, een hedendaagse proefkolonie. Maar first things first. Wie is die man?

Van koeltransport naar kunst
“Ik ben opgevoed met het idee dat ik mijn eigen broek moet ophouden. En kunst pastte niet in dat plaatje. Al vroeg ben ik met school gestopt, want ik hou niet van structuren”, vertelt hij.  Op zijn 18e ging hij in dienst en haalde daar ook zijn groot rijbewijs. Na zijn diensttijd ging hij aan de slag als vrachtwagenchauffeur. Internationale ritten, koeltransport, altijd haast…

De vraag ‘Wat is mijn functie?’ en het antwoord ‘Een machine in leven houden’, zorgde zeven jaar later voor verandering. Hij besloot naar de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst in Den Haag te gaan en deed daarna een master bij het Sandberg Instituut in Amsterdam.  “Het eerste jaar van de master was teleurstellend.” Veel eenlingen om hem heen. Terwijl hij zich niet kan voorstellen dat je dingen alleen doet. “Ik geloof niet dat een autonome kunstenaar bestaat. Je bent afhankelijk van alles. Er is altijd samenhang.” En zo realiseerde hij dat hij zelf verandering moest brengen. Samenwerken, omdat je samen meer kunt doen.

Dat is ook kenmerkend in zijn aanpak. Hij refereert aan de tijd op de academie. “Ik hing mijn vragen aan de muur, maar iedereen liep er aan voorbij”, vertelt hij. Om mensen te raken, moet je ze betrekken. Hij gelooft in participatie. Mèt zijn publiek schilderen.

Kunst als katalysator
“Kunst is maatschappelijk gereedschap”, aldus Edwin. Het is een instrument waarmee je iets kunt vertellen. Hij gaat op zoek naar iets wat echt is, wat je kunt voelen. Om zo nieuwe mogelijkheden te laten zien. En zo komen we op de Beeldende Oppositie. Kunst gebruiken om bij te dragen aan de wereld. Een beeldtaal schetsen, die een andere kijk geeft op de werkelijkheid, door een nieuwe werkelijkheid tastbaar te maken. Als publiek zit je er in en dus doet het iets met je. Hij geeft verschillende voorbeelden, zoals een natuurproject in Heemskerk, waarbij hij autoverkoop integreerde in de natuur, met als gevolg een flinke maatschappelijke discussie. Of het Trojan project in Nijmegen, waarbij hij de relatie tussen publiek en openbare ruimte onderzocht. En Denial-of-Service, gericht op de vraag wie het aanbod in de supermarkt bepaalt. En #theorganisation, gericht op het herstellen van de balans tussen menselijke en financieel kapitaal, in een wereld waarin economisch gewin centraal staat in alles. Maar als we nu eens kijken naar wat er niet functioneert in deze economie. Vanuit zijn werk wil Edwin daar een alternatief beeld van schetsen, om zo de balans te herstellen. Interventies in de status quo vanuit kunst.

IMG_3126Participatie maatschappij; een sociaal experiment
De grote vraag die hem bezighoudt, is “Hoe maken we met elkaar de wereld?” Daarbij gaat hij ervan uit dat er een maakbaarheid is. “Alleen moeten we die mogelijkheid wel ‘pakken’, voordat het al bedacht en geladen is. In 2013 bij de kroning van onze nieuwe koning is al gesproken over de ‘participatie’ maatschappij.  Veel verder dan nadenken over zorg zijn we niet gekomen. Er is nog heel veel onduidelijkheid. Wat is de rol van de burger, hoe gaan bedrijven daarin acteren, welke verantwoordelijkheid heeft de overheid? Vragen van nu, waar hij met zijn werk antwoorden op zoekt.

“De uitkomst staat niet vast.” Terwijl we in een wereld leven waarin niks meer mag mislukken, draait zijn werk om trial en error. Alles wat hij daarin probeert, draagt bij aan de beeldvorming over wat het zou moeten zijn. En dus heeft het een functie.

“Pessimisme heeft geen zin”, zegt hij. Edwin is juist positief, ziet kansen. “Dit project kan niet (refererend aan #EntreNous) en toch doen we het.” Een mooie instelling. Zo breng je dingen op gang. Door in het onmogelijke te geloven. En voilà, dan is het er gewoon.

Vanuit een verzorgingsstraat bewegen we schijnbaar naar een participatiemaatschappij,  omdat de verzorgingsstraat niet betaalbaar is. Maar is dat wel zo? En als we het dan hebben over die participatiemaatschappij. Wat mag er wel en wat mag er niet? Er moet een dialoog op gang gebracht worden door de partijen die het samen moeten doen. Burger, overheid en bedrijfsleven.


#EntreNous
Een hedendaagse proefkolonie in Drenthe. Op een terrein – in Frederiksoord – waar in 1818 de Maatschappij van Weldadigheid werd opgericht door Generaal Johannes graaf van den Bosch. Een sociaal experiment, wat Edwin nu – met de vraagstukken van vandaag – nieuw leven in blaast. Een tijdelijk basiskamp wat ruimte biedt aan 20 bewoners en een publieksprogramma, in de opstelling zoals die ook door Defensie in Irak is gebruikt. Met als basis een driehoek die verwijst naar de relatie tussen burger, overheid en bedrijfsleven. Centrale vraag in dit experiment is “Wanneer het publieke steeds meer privaat wordt, hoe geef je dan vorm aan een inclusieve samenleving?”

Op dit moment wordt het kamp gebouwd i.s.m. Stichting KiK en vele andere partners. In september is het voor iedereen te bezoeken. Gedurende 5 weekenden en 4 weken wordt hier dan ingezoomd op de 5 wezenlijke thema’s in een samenleving: Democratie, Arbeid, Omgeving/Natuur, Onderwijs en Zorg. Edwin brengt mensen in deze fictieve ‘samenleving’ bij elkaar. Bewerkstelligt een ontmoeting die er anders niet was geweest. Hij noemt het zelf één groot gedachtenexperiment. 




In het gesprek constateren we dat Edwin bezig is om de realiteit te ‘hacken’. Met zijn interventies laat hij zien hoe het anders kan. Gaten prikken in dat wat we als waarheid voor lief nemen. En dus een ‘hack’.

Werken vanuit de kern
Zoals in elk gesprek willen we de ‘main message’ weten. Maar we hoeven er niet naar te vragen. Het is overduidelijk. We moeten het SAMEN doen. Dat is het idee in alles wat Edwin doet en is ook inherent aan hoe hij het doet. Hij voegt toe “ik hou van complexe dingen” en hij pakt die complexiteit aan met hele concrete kleine interventies. Het is voor hem een voortdurende zoektocht naar hoe we ons verhouden tot de wereld. En hoewel hij in het begin vertelde niet te houden van structuren, is dat precies waar hij zich op richt. Het veranderen van de heersende structuren en systemen en met zijn kunst een manier te vinden om die aan te pakken.

Ik geloof in kunst. En de waarde die kunst heeft om mensen anders te laten kijken en daarmee ook andere, nieuwe oplossingen te vinden voor problemen waar we ons blind op staren met onze georganiseerde manier van denken. We moeten kunst niet in een hoekje stoppen, maar  – zoals Edwin dat doet – integreren in onze aanpak. Onderdeel maken van innovatie en een rol laten spelen in het vinden van antwoorden in de driehoek mens, overheid en organisatie. De Verkenners zijn mensen die het grote geheel aandurven. Die het systeem niet accepteren, maar er in prikken om – beetje bij beetje – beweging te faciliteren. Geen gemakkelijke weg, maar een weg die bewandeld wordt vanuit overtuiging en urgentie.

Morgen staat Edwin weer in Drenthe, met de mannen en vrouwen van Defensie, om verder te bouwen aan #EntreNous. Ook hier gaan denken en doen weer hand in hand.

Één zin blijft me bij. Niet uit het gesprek, maar uit de video introductie van #theorganisation. “Something this perfect can not be built, it has to be born.” Denk daar maar eens over na.

SaveSave

Praters zijn de boosdoeners

Praters zijn de boosdoeners

Waarom houdt effectiviteit ons zo bezig? We werken zo’n 8 uur per dag, of meer. Tijdens die werkuren kunnen we onze tijd grofwerk aan vier dingen besteden: Denkenof Doen, Praten of Luisteren. Er wordt veel gesproken over (het gebrek aan) executiekracht. Vooral managers hebben het daarover. De oplossing is obvious. Waarom willen we het niet zien?

Voor vooruitgang is denken en doen nodig. Overal waar ik kom, is een groot gebrek aan DOEN. Een erkend probleem. Ik sta bekend als een doener, en dus wordt het gewaardeerd als ik in een organisatie het gebrek aan daadkracht compenseer.

Verontrustend is dat men niet ziet dat er ook een gebrek is aan denkkracht. Denken is onzichtbaar; en in tijden waar aandeelhouders elk kwartaal weer willen zien hoe de zaken staan, neemt men niet echt tijd om te denken. Terwijl denken zo enorm nodig is. Want denken gaat aan het doen vooraf. Goed denken, leidt tot het juiste doen.

Maar denkers worden niet gewaardeerd. Dus trekken ze zich terug in de spelonken van de organisaties en verrichten hun denkwerk zo onzichtbaar mogelijk. Denken is voor hen een urgentie. Denkers moeten denken. Dat is niet te stoppen. Het is geweldig wat deze denkers een organisatie te bieden hebben, maar ze hebben zich bijna onvindbaar gemaakt, want ze zijn ‘lastig’, ongeliefd en bovenal ondergewaardeerd.

Nee, in organisaties zijn de “grote jongens” de mannen en vrouwen met de grote mond. De praters. Zij houden de vergaderingen, boards, stuurgroepen in stand. Waar keer op keer weer gepraat wordt.

En dat terwijl op het domein van sociale interactie (praten en luisteren) juist veel meer waarde zit in het luisteren. Slechts een enkeling bekwaamt zich in de kunst van het luisteren; mooie stof voor het denken, gevolgd door het doen.

In onze steroïde wereld staan de praters op het voetstuk. Praten, praten, maar als het op doen aankomt is het stil in de boardroom. Dan wordt het tijd om te delegeren. Niet zelf aan de bak, maar opdrachten geven; nog meer praten. En als het tegenzit vervolgt op een lager niveau hetzelfde ritueel.